پدرهای قهرمان

سوفیا مقدسی، ۱۴ ساله از تهران: به نظر من پدرها در کُل قهرمان هستند. فکر می‌کنم نظر همه ما همین باشد.
پدرها قهرمان‌اند.
به تمام زحمت‌هایی که برای ما کشیده‌اند، فکر کنید.
پدر من هم قهرمان زندگی من است.
کسی که تمام توانش را برای رشد من صرف کرده است.
می‌دانی پدر، من تو را خیلی دوست دارم.
و از تو برای تمام زحماتت تشکر می‌کنم.
نمی‌دانم که این نامه می‌تواند حداقل یک صدم از زحماتت را جبران کند؟
من این نامه را با عشق به تو تقدیم می‌کنم، قهرمان زندگی من.
بی‌نهایت دوستت دارم.
آنقدر با تو خاطرات هیجان‌انگیزی دارم، که نمی‌دانم کدام را بازگو کنم.
این را بدان که می‌دانم گاهی حرف گوش نکن و بازیگوش می‌شوم. من را ببخش.
این را بدان که می‌دانم گاهی آنقدر سخت کار می‌کنی که دیگر نای حرف زدن نداری؛ اما من باز هم مانع استراحت تو می‌شوم. من را ببخش.
و خیلی کارهای دیگر که شاید باعث اعصاب خوردی تو شود؛ من را ببخش.
از تو به خاطر صبرت، شوخ‌طبع بودنت، مهربانی بی‌حد و مرزت و بودنت کنار من تشکر کنم.
قهرمان زندگی من ممنونم؛ ممنونم و باز هم ممنونم.
خیلی خیلی دوستت دارم.
از طرف سوفیا با عشق.

 

2 دیدگاه برای “پدرهای قهرمان

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *